Le Monde, Γαλλία

Τον περασμένο Δεκέμβριο ο Εβραίος φιλόσοφος Alain Finkielkraut ξάφνιασε τους πάντες δηλώνοντας την υποστήριξή του στα κίτρινα γιλέκα, ως το υγιές κίνημα των «αόρατων», το οποίο είχε εμφανισθεί διεκδικώντας από την πολιτική σκηνή το δικαίωμα στην ζωή με αξιοπρέπεια. Πρίν από λίγες ημέρες επανέλαβε τη στήρηξή του στη Le Figaro, προσθέτοντας όμως πως «τα πράγματα πολύ σύντομα αλλοιώθηκαν» διότι η προσοχή των ΜΜΕ » πήρε τα μυαλά» των προβεβλημένων αρχηγών τους. Και μετά από την επίθεση την οποία δέχθηκε δήλωσε: «η οργή αντικαταστάθηκε από το μίσος πλέον», πρώτα εναντίον του Προέδρου, μετά εναντίον των εκλεγμένων, μετά εναντίον των πλουσίων και τελευταία εναντίον των Εβραίων μόνιμων  αποδιοπομπαίων τράγων σε περιόδους κρίσης, όπως φανερώνουν τα αυξανόμενα επεισόδια αντισημιτισμού το 2018. Και σαν να μην έφτανε αυτό κάποια στιγμή όταν έπεσε πάνω σε μια ομάδα κίτρινων γιλέκων κοντά στην κατοικία του, που τον αναγνώρισαν, τον περιέλουσαν με ακατανόμαστες ύβρεις ρατσιστικού περιεχομένου όπως  «φύγε από εδώ παλιοσιονιστή». Και συνέχισαν «εμείς είμαστε ο λαός»,   «η Γαλλία είναι δική μας».  Αφού ο Finkielkraut ευχαρίστησε την αστυνομία ο  η οποία επενέβη άμεσα, δήλωσε ότι εδώ πρόκειται για «βιαιότητες πογκρόμ».

Όλα τα κόμματα καταδίκασαν την επίθεση, ωστόσο μια πλευρά της αριστεράς χρησιμοποίησε αμφιλεγόμενες δηλώσεις καταδικάζοντας το ρατσισμό αλλά και τις «ριζοσπαστικές και ανατρεπτικές ιδέες», ή όπως στην δήλωση Μελανσόν περί εργαλειοποίησης του αντισημιτισμού. Αυτές οι δηλώσεις πρέπει να καταδικάζονται καθώς και αυτές των κίτρινων γιλέκων που προσπάθησαν να υποβαθμίσουν το γεγονός. Κανείς δεν αμφιβάλει ότι το κίνημα βασίζεται στην κοινωνική αντίδραση η οποία αποδυναμώνεται με τις αντισημιτικές διαδηλώσεις. Η αλήθεια είναι ότι ελλείψει πολιτικής στρατηγικής και ταυτόχρονα απαξιώνοντας κάθε μηχανισμό αντιπροσώπευσης ή πειθαρχίας, αυτό το κίνημα συνιστά ένα πεδίο πνευματικού  συναγερμού στο οποίο σπείρεται ο σπόρος του αντισημιτισμού: το ατταβικό που συνδέει Εβραίους με εξουσία και χρήμα. Αυτό που όταν το συνδέσει κανείς με το ισραηλινο – παλεστινιακό πρόβλημα, υποκρύπτει εκεί τη δικαιολογία για τον αντισημιτισμό και πίσω από αυτόν το μίσος. Όπως αυτό των ραδικαλιστών ισλαμιστών . Η αυτό που αναπαράγεται σε όλα τα social media και την τηλεόραση όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του φιλοσόφου της δεξιάς  Alain soral και του κωμικού Dieudonné. Ενα κοκτέϊλ μίσους που θα πρέπει να καταδικαστεί χωρίς αμφιλεγόμενους όρους.