Capture_2019_04_13_20_00_57_904 Sarah Banet-Weiser Διευθύνει τη σχολή επικοινωνίας στο Παν/μιο της Ν. Καλιφόρνια


Ένα χρόνο πριν μιλούσα για την προβολή του κινήματος #Me Too. Έκανα κριτική για την μεγάλη υποστήριξη του, περισσότερο από τους λευκούς. Αναρωτιόμουν αν αυτή η προβολή δεν αποτελούσε αυτοσκοπό αλλά μια πολιτική επιλογή. Ακολούθως το κίνημα έγινε μια σημαντική πλατφόρμα ΜΜΕ, επιτρέποντας σε πολλές γυναίκες να βγουν στο προσκήνιο και να διηγηθούν τις εμπειρίες τους ως θύματα βίας και σεξουαλικής παρενόχλησης. Μετά τη δημοσίευση στους N.Y Times της κατηγορίας παρενόχλησης κατά του Harvey Weinstein, μια σειρά διαφορετικών ιστοριών αλλά παρόμοιου περιεχομένου άρχισε να ανταγωνίζεται το  #Me Too σε ακροαματικότητα. Όλες ιστορίες ανδρικής θυματοποίησης. Δημοφιλείς άνδρες οι περισσότεροι λευκοί έδιναν παράσταση,  θυμωμένοι για τις ψεύτικες εναντίον τους κατηγορίες.  Το είδαμε στην Αμερική στην περίπτωση του δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Brett Kavanaugh ο οποίος κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση μιας συνομίληκης του στην εφηβεία Christine Blasey Ford. Ο παρουσιαστής Tucker Carlson της Fox News  αφιέρωσε μια σειρά εκπομπών στους «άνδρες των ΗΠΑ» για να καταγγείλει την λεγόμενη «αγνοημένη καταστροφή»: Την έλλειψη μηνυμάτων της ανδρικής απελευθέρωσης. Ακόμη ο ίδιος ο Trump παραπονέθηκε για τις ¨παρενοχλήσεις του Προέδρου».

Το #Me Too και η ανδρική θυματοποίηση είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους: υπάρχει μια στενή σχέση μεταξύ της προβολής στα ΜΜΕ του κινήματος και της προβολής αυτού που θεωρώ ένα διαφορετικό ζήτημα, βασισμένο όχι στο πνεύμα της αλληλεγγύης αλλά στο απεγνωσμένο παράπονο του «κι’ εγώ τι;» Παντού ο μισογυνισμός ήταν μέχρι τώρα κανόνας, σήμερα όμως γίνεται λόγος για την πατριαρχία που βρίσκεται σε κίνδυνο. Στον κόσμο ο μισογυνισμός είναι κάτι που θα πρέπει να αφαιρεθεί από τα χέρια των γυναικών και των φεμινιστριών. Σήμερα φαίνεται να αποτελεί μια επίθεση ανδρικής δυσφορίας. Διότι αυτό που κατοχυρώνει το ρόλο του θύματος δεν είναι το πρόσωπο που ιστορικά έχει υποστεί το πρόβλημα αλλά αυτός αυτός που κρατεί την πατριαρχική εξουσία. Συμπλέει με αυτή την θέση η ανερχόμενη προβολή της άκρας δεξιάς σε όλο τον κόσμο. Εκτός από την ιδεολογία του ρατσιστικού εθνικισμού συχνά προβάλλεται ο μισογυνισμός που βασίζεται στην επανάκτηση της χαμένης ανδρικής εξουσίας. 

Η ανδρική θυματοποίηση επηρεάζει και την καταναλωτική πίστη. Τον Ιανουάριο η Gilette διαφήμισε σε ένα spot  την ανδροπρεπή τοξικότητα, προτρέποντας τους άνδρες να σταματήσουν να παρενοχλούν σεξουαλικά τις γυναίκες. Η πιο κοινή αντίδραση σε αυτή τη διαφήμιση ήταν η απαξία της εταιρείας. Πολλοί μέσω των social media προέτρεπαν τον κόσμο να μποϊκοτάρουν τα προϊόντα της, διαλαμβάνοντας τη διαφήμιση ως επίθεση κατά της ανδροπρέπειας. Στην μετά #Me Too εποχή, το ρόλο της απονομής του δικαίου τον έχουν συχνά οι ίδιες οι γυναίκες που πρέπει να είναι σίγουρες για τον εαυτό τους και να αλληλουποστηρίζονται για να ξεπεράσουν τα εμπόδια. Για τους άνδρες δρα αντίστροφα. Η ζημιά που κάποιος έχει υποστεί αφορά το πρόσωπο και όχι τη διάρθρωση του προβλήματος. Η πατριαρχία αντιδρά και και επαναπροσδιορίζει την εξουσία της. Για να αντισταθεί κανείς πρέπει να υπάρχει συλλογική αντίδραση, πολύ πιο ενεργά από ότι μέσω ενός tweet ή ενός διαφημιστικού spot.