Καρτ ποστάλ από την κοιλάδα της Beqaa

Βλέπω για πρώτη φορά την κοιλάδα της Βηρυτού. Έχει σχεδόν σκοτεινιάσει. Παλαιά άσπρα σπίτια και χαμηλές κατασκευές πάνω στο λόφο, σαν μικρόμορφα στίγματα ασβεστίου πάνω σε κοχύλια. Από το αεροδρόμιο κατευθυνόμαστε προς το βουνό. Στην κορυφή σταματάμε για τσιγάρο. Ένας στρατιώτης μας κάνει νόημα να φύγουμε. Βλέπω μόνο τα μάτια κάτω από το μπερέ του.Capture_2019_04_15_16_59_23_198

Κατεβαίνοντας προς τη Ζάχρα περίπου δέκα χλμ από τα Συριακά σύνορα μεγάλα οπωροπωλεία κάτω από το εκτυφλωτικό φως του νέον, με οικοδομές να ανεγείρονται, χώρους στάθμευσης, ένα μεγάλο οπλοπωλείο και διακόσια μέτρα πιο κάτω άλλο ένα, φοίνικες, ελιές και αναρριχητικά φυτά που δεν ξεχωρίζω διάσπαρτα παντού, το σιωπηλό ξενοδοχείο σε σχήμα ημικύκλιου γύρω από μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων, όπου επιπλέει ένα πλαστικό παιχνίδι.


Το άλλο πρωί ανεβαίνουμε πάλι τους λόφους προς τις εγκαταστάσεις των προσφύγων, στο Hermel. Είναι ένδεκα σκηνές, σε κάθε μια τρεις οικογένειες, περίπου εξήντα άτομα. Ο οικισμός είναι στις όχθες ενός παραπόταμου του Assi, του επαναστάτη  ποταμού, με αντίθετο ρεύμα από νότο προς το βορρά. Σταματάμε στις δομές, η πρώτη σκηνή κλειστή. Στη σκεπή οι κουβέρτες συγκρατούν μεγάλες πλαστικές ταμπέλες υπολείμματα  διαφημίσεων. Η φωτο ενός γιγαντιαίου χεριού προστατεύει τη σκεπή της δεύτερης τέντας.

Capture_2019_04_15_17_17_21_224

Στην είσοδο ένα μπλε πανί κυματίζει, μας πλησιάζει η πιο ηλικιωμένη του Hermel. Ήξερε ότι θα ερχόμασταν. Ονομάζεται Nayfi Hasan. Mέσα στο πρώτο δωμάτιο είχαν μόλις τελειώσει το γεύμα. Μας προσκαλούν στο δεύτερο γεμάτο χαλιά, στο κέντρο μια σόμπα κηροζίνης. Το μπουρί της καταλήγει στην κορυφή καλυμένη από μια δεκαριά πλαστικές ταμπέλες.


Έχετε ακόμη συγγενείς στη Συρία; τη ρωτά ο Χασάν. Οχι δεν έχουμε κανένα. Πριν το πόλεμο είμασταν πολύ καλά, αλλά μόλις άρχισαν οι ταραχές στο χωριό μας, αντέξαμε ένα χρόνο και μετά φύγαμε. Είμασταν αγρότες, είχαμε αρκετή γη, αγελάδες. Τα χάσαμε όλα. Πήραμε μαζί μας μόνο τα ρούχα που φορούσαμε. Τίποτε άλλο.

Capture_2019_04_15_17_40_55_805.png

Την επόμενη μέρα πήγαμε στο Ain 70 χλμ. βόρεια της Δαμασκού στην κοιλάδα beqaa. Διασχίζουμε την πορτούλα του τσιμεντένιου κήπου μιας τριώροφης οικοδομής, στα παρτέρια καλλιεργούν κολοκυθάκια πατάτες μέντα και βασιλικό. 16 μεγάλες κολοκύθες σαν αμφορείς κρέμονται από ένα παγκάκι. Προς την καντίνα άλλα φυτά μέχρι κάτω που μας περιμένουν η Rakaya με τη μητέρα της.


Ο Χασάν μου λέει ότι οι πρόσφυγες στο Λίβανο ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο. Οι Λιβανέζοι 4,5,εκ. Ετσι ρωτάω τη μητέρα της Rakaya ποια είναι η σχέση τους με τους Λιβανέζους. Μου απαντά πως μόλις έφθασαν δεν τους μιλούσαν. Η εντύπωσή της ήταν ότι οι γείτονες ούτε μεταξύ τους μιλούσαν. Ξεκίνησα να τους προσκαλώ έναν έναν για καφέ, όλους και τα πράγματα άλλαξαν τόσο γι αυτούς όσο και για μας.

Capture_2019_04_15_17_53_45_650

Σήμερα πέρασα τη μέρα στη Βηρυτό με τον Wassim. Δεν ήταν εύκολο. Εχει ακόμη φίλους και συγγενείς στη Συρία. Δεν μπορεί να μιλήσει. Το βράδυ κατεβαίνουμε στο μπαρ κάτω από το σπίτι, δε μιλάμε. Μετά από δύο arak ψιθυρίζει: Ηταν αυτός ο φίλος, και βάζει το ένα δάκτυλο του στο μέτωπο στη μέση των ματιών του και το άλλο στο πίσω μέρος του κεφαλιού του κάνοντας με τη γλώσσα του ένα υπόκωφο ήχο.


Εκείνη την περίοδο ήταν επικίνδυνο να πας στο Aleppo είπε ο Μοχάμεντ ένας φίλος του Wassim. Υπήρχαν πολλοί έλεγχοι της κυβέρνησης και της αντίστασης. Η πρώτη διαδήλωση έγινε γι αυτόν το νεαρό που σκοτώθηκε κοντά στο σπίτι. Μια εβδομάδα μετά η αστυνομία παρέδωσε τη σωρό του στην οικογένεια και κατεβήκαμε στους δρόμους. Περάσαμε από τη Salamiye την πόλη μου και εκεί ο κόσμος μας έβριζε.

Capture_2019_04_15_18_06_00_528.png

Το νεκροταφείο βρίσκεται μεταξύ δύο βουνών, και όταν έφθασαν οι πρώτοι διαδηλωτές, μερικοί στρατιώτες άρχισαν να ουρλιάζουν. Είδα τρια παιδιά να πέφτουν από τα μηχανάκια. Πυροβολούσαν από απόσταση τριών χλμ. Κατέβηκα από το μηχανάκι, έβγαλα τα πέδιλα και άρχισα να τρέχω. Ολα τα αδέλφια μου οι φίλοι οι γονείς μου ήταν εκεί. Στην τελευταία διαδήλωση ήταν δύσκολα, είμαστα είκοσι μόνο και μείναμε για τρια λεπτά.

Capture_2019_04_15_18_13_19_520.png

Έπρεπε να καλύψουμε το πρόσωπο, ήταν επικίνδυνα. Κάτι λέγαμε, παίρναμε video και αμέσως ερχόταν η αστυνομία και τρέχαμε είπε ό Μοχάμεντ. Είδα ανθρώπους να σκοτώνονται και δεν μπορώ να το ξεχάσω. Την επομένη ανεβήκαμε τους λόφους προς τη Βηρυτό, το αεροπλάνο κάνει στάση στο Παρίσι αλλά όλες οι πτήσεις ακυρώθηκαν από τη χιονόπτωση. Παίρνω το τρένο μέχρι τη Μπολόνια και κάποιος μου ζητάει ένα τσιγάρο. Όταν το ανάβει μου λέει ότι δεν πρέπει να καπνίζει και μου εκμυστηρεύεται ότι  έχει περάσει τέσσερις φορές βρογχοπνευμονία. Μα πως να το έπαθε;