Anni Lassila, Helsingin Sanomat, Φινλανδία 


Το πείραμα που τράβηξε την προσοχή της παγκόσμιας κοινότητας τελείωσε. Τα πρώτα αποτελέσματα δείχνουν πως το επίδομα δεν ενίσχυσε την εργασία, ανέβασε την ποιότητα της ζωής.


Με το πείραμα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, αν και προσέλκυσε το ενδιαφέρον όλου του κόσμου, τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά, από μια πρώτη ανάλυση για το 2017 και 2018. Δύο χιλιάδες άνθρωποι επιλέχθηκαν τυχαία και έλαβαν 560 ευρώ ως μηνιαία αποζημίωση. Φαίνεται όμως ότι το επίδομα αυτό δεν βοήθησε την εργασία. Αυτοί όμως που το έλαβαν, καλυτέρευσαν την καθημερινότητα τους ποιοτικά με αίσθημα αισιοδοξίας. Ο Διευθυντής του εγχειρήματος  Olli Kangas υπογράμμισε: «Δεν είναι εφικτή η εξαγωγή συμπερασμάτων, διότι οι ερευνητές ανέλυσαν μόνο τα στοιχεία του πρώτου έτους. Είναι πιθανόν λοιπόν, οι εξεταζόμενοι να ενήργησαν με βραδύτητα διότι μόνο το δεύτερο έτος υπήρξε αύξηση των προσλήψεων. Σε κάθε περίπτωση είναι ενδιαφέρον ότι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα δεν επηρέασε την εργασία. Θεωρητικά θα έπρεπε να την ενισχύσει, αφού το επίδομα ήταν ανεξάρτητο του μισθού. Ο δικαιούχος θα το ελάμβανε ανεξάρτητα από την όποια απασχόληση του. Ο συντονιστής της έρευνας Ohto Kanninen κατέληξε ότι το πείραμα φαίνεται να επιβεβαιώνει προηγούμενες μελέτες, όπου τα επιδόματα δεν βοηθούν τους μακροχρόνια άνεργους, η πλειοψηφία των οποίων συμμετείχε. Σε αυτή την ομάδα ανθρώπων που δυσκολεύονται στην εξεύρεση εργασίας, οι προσλήψεις δεν εξαρτώνται μόνο από επωφελείς οικονομικούς παράγοντες. Διότι από την άλλη πλευρά το επίδομα θα ενθάρρυνε μια παθητική συμπεριφορά, αφού ο δικαιούχος δεν θα χρειαζόταν να συμμετέχει στα βοηθητικά προγράμματα εξεύρεσης εργασίας: κάλλιστα μπορεί να συνεχίσει να παραμένει άνεργος. Το επίδομα απομονώνει ακόμη περισσότερο τους δικαιούχους από την υπόλοιπη κοινωνία και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Στρεβλή εικόνα 

Από την έρευνα προέκυψε και κάτι θετικό. Οι δικαιούχοι έχουν καλύτερη καθημερινότητα και περισσότερη εμπιστοσύνη στην κοινωνία και την εξεύρεση εργασίας. Μόλις το 31% ανταποκρίθηκε και απάντησε. Αυτό δημιουργεί αμφιβολία για την για την αντιπροσωπευτικότητα των αποτελεσμάτων. Υποθέτει κανείς ότι απάντησαν όσοι υποστηρίζουν τα επιδόματα σε σχέση με τους άλλους που έκλεισαν το τηλέφωνο στο πρόσωπο του ερευνητή. Μια λάμψη σημειώθηκε στον τρόπο που τα ΜΜΕ περιέγραφαν τους δικαιούχους, ως ενεργητικούς και γεμάτους πρωτοβουλίες. Για πολλούς από αυτούς το επίδομα λειτούργησε ως λαχείο και τους βοήθησε να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους. Δυστυχώς η εικόνα δεν ανταποκρίνεται στους περισσότερους, αυτούς που κάθε πρωί αγωνίζονται για τον επιούσιο και δεν απάντησαν στους δημοσιογράφους. Ούτε εκείνοι για τους οποίους η μελέτη ήταν μια δοκιμασία και η μετάβαση στην εργασία ίσως τους είναι αδιανόητη.